Bu bölüm, Esme ve yavuklusunun Köy yanarken saçını taramaları haricinde kalıcı bir hasar yoktu şükür... Eleni iğne ve açlıktan baygın yatarken ana babasının sevinçten ağlaması yani:)
Esme, doktorluk branşın ne bacım?
Siz; Kızılcık Şerbetçilerin aklına hemen rahmetli Pembe Ünal geldi, biliyorum. Nasıl da yanılıyorsunuz...
Mama verenleri Çok olmasına rağmen insanlardan yaldır yaldır kaçardı, Sonra anne oldu. Bir gün yuvanın yanına gittim ama içine bakmadım. uzakta oturdum. Yavrularını bırakıp bahçeye gelmediği için yanıma gelmez diyordum, o yüzden 'bahçe pantolonumu' giymedim. Sonradan ablamın dediğine göre sevgi hormonları coşmuş Pembe Hanım'cık, bacaklarıma sürünüp isaretlemekten beni tüy icinde birakti:)
Birkaç gün sonra sağdan soldan sevme rutuninden yoruldum, kucağıma alayım dedim. Yine kaçtı, güveni kırıldı diye korktum; ertesi gün de gidemedim.
Yine güvenini kazanmak için yanna gidince korktuğum gibi olmadi; koşa koşa geldi, bol bol sevdirdi kendini. Çok da dönmedi bu sefer, en fazla 5 saniye sabit durdu:)
Ertesi gün de her zaman ki yerime oturdum, yine aynı sekil de sevdim ama 2 gun sonra ne oldu biliyor musunuz; o da yanıma oturdu:) Sonra da dili dışarı da bana bakti, Pembe dilli Pembe Hanım'cık...
Adil sonunda öğrendi! Hem de hikayenin başladığı yerde; hikaye bütünlüğü buna derler.
Ama Esme onaylamasaydi yine anlamazdı dağ ayısı: )
