Biri bu adamı durdursun!

... Derdim, ama Allah korusun be!

İlk yarıda yenemediğimiz Mersin' i yenip ikinci yarı en çok puan toplayan takım olarak lig sıralamasında 4. olmamıza mı sevineyim, yoksa kendi sahalarında bize karşı bilmem kaç yıllık mağlubiyet zincirene bir halka daha takmalarına mı?
Bilemiyorum:)

Maesro kod adlı Mehmet, tarlamıza golleri ne güzel ekti öyle...
Hem de karşı takımın teknik direktörünü isyan ettirecek kadar:)

Hem attı, hem attırdı. Kapanışı da kral yaptı.
Şöyle ki, 10 parmağında 10 marifet olmasına karşın bi yapamadığı varmış demek ki.

Takdir ettiğim bir şey daha var. Hem futbolcular, hem taraftarlar Özgecan Aslan'ın ailesini ve mezarını ziyaret etmişler.

Ne büyüksün be Trabzonspor' um! Ta Mersin' den koltuklarımı kabarttın:)

oyunbozan

Bu kadar filmkolik olmama gıcık oluyorum bazen. Yapabileceğimi düşündüğüm başka şeyler varken... En azından yapabileceğime dair istek ve inancım varken... Sevdiğin bir şey olsa bile oturmak çok sıkıcı olabiliyor.
Hint filmlerini bu yüzden çok seviyorum ya, çünkü bana hayatı öğretiyor. Hem de kendi yaşamımda bulamadığım şeyleri...Bazen çok istediğim şeylerin olumsuz yanlarını görüp vazgeçiyorum. Sırf izlemek için izlemiyorum yani.

Tamam bazen özendiriyor, ama halime şükretmemi de sağlıyor. Mesela şu an müthiş bir film izliyorum, Guzaarish diye. Daha yarısına bile gelmeden tüm yakınmalarıma, isyanlarıma bin kez pişman oldum.

Maçın Özeti

Birbirine ters iki duygu yaşadım dün gece; Keder ve mutluluk...

Napoli maçının mağlubiyeti yüzünden Trabzonspor sevgim kesinlikle körelmiş değil, aksine körükklenmiş...
Hem de her mağlubiyetle artıyor:)

Dün gece ablamla arammız bozulmuştu. Gıcıklığıma devam edeyim dedim, ama yine dayanamadım.
 - Abla özür dilerim!
 Cevap vermek yerine tip tip baktı bana. Bu ara da burdan anlıyoruz ablamın ne nazik olduğunu.
- Maç var şu an ve kaybediyoruz. Ondan moralim bozuk.
- Yani Trabzonspor yüzünden kırmışsın beni.
O zaman da tip tip bakma sırası bana geldi. Bu filmin sonunu biliyordum ben; Duygu sömürüsü.
- Yürü git abla!

Bu anı, çılgınlığıma iyi reklam oldu değil mi?

Bir de maç analizi yapalım.Bi gol attık, bir gol yedik. Sonra üstümüze afiyet, bi gol daha yedik.,
Sona doğru Kahraman "Mehmet"ciğimiz sayesinde 2 gol daha attık. Ve mevzuyu kapattık!

manyak:)

Kısa bir süre önce Rajkumar Hirani'nin yeni filmi Peekay'ı izlemek bana da nasip oldu. Herkes bunun aynı yönetmenin 3 Aptal filmine rakip olduğunu söylüyordu. Ve doğrusunu söylemek gerekirse, pek öyle değil. Çünkü önce ki film de mükemmelliğin sınırlarıyla oynanmıştı resmen:)
Tabii ki Peekay'a laf attığım yok Adam uzaylı ya, Allah korusun ikiye böler beni yoksa:)

Filmin adının anlamı hakkında en ufak bir fikrim yok. Ama filmde bol bol geçen "Peekay mısın oğlum sen?"  sorusundan yola çıkarak "Manyak" gibi bir şey olduğunu farzediyorum.

Yeni film de aynı yönetmen yetmedi, aynı kadrodan 4 oyuncu var. Ve fantastik olmasına rağmen o kadar mantıklı bir film olmuş ki, Aamir Khan'ın kepçe kulaklarına bile kulp takılmış:)
"3 Aptal" dan yadigar ve gerçekten aptal olan Virüs, virüslükten istifa etmiş. Millete destek yerine köstek olmaktan vazgeçip, eli yüzü düzgün efendi bir adam olmuş. Raju'nun annesiyle Farhan'ın babası evlenmiş, bir de çocukları olmuş. Ve Aamir Khan, film boyunca, kameraya masum bakışlar atıp durmuş:)

Saçmaladığımı da farkındayım bu arada. Bakmayın siz bana, hastane odasında can sıkıntımla birliikte otururken ne yazdığımı biliyor muyum?

( Okuyanlar bilir, bu yazı aslında böyle değildi. Ama biraz yanlıştı:) Yukarıda bahsettiğim nedenden, gaza geldim ben de n'apiyim? )

"Yıla nasıl başlarsan öyle biter" derler.

Aslında bilmem, öyle mi derler? İşime geldi, emin olmadan yazdım işte:)
Hem bu bloğun yüzdde 90'ı uydurma, sorun yok yani:'

Bugün Trabzonspor'um -toprağım, kimliğim, herbişeyim- ikinci yarı ilk maçını kazandı.
Hastaneden çıkıpi aileme kavuşmanın sevincini yaşadığım şu günler de beni yine sevvindirmeyi bildiler ya, Allah razı olsun:)

Rakip takımın teknik direktörü Trabzonspor hakkında atıp tutuyor. Ve cevabını da aldı, hem de çok güzel oldu...
"Koşamıyor" dediğin "Bitmiş" dediğin oyuncu Sivasspor'a gol atarken aslında sana koydu naaabeeer?

Erkan Zengin'den de bahsetmeden geçmek olmaz. Adam yeni takımıyla ilk maçına çıktı ve iki asist yaptı.

Yusuf Güney Trabzonspor Marşı'n da "Patlıyor Trabzon'un fırtına sessizliği" sözünü boşunu demedi ya? Bak ilk yarı sustuk sustuk, sonra bom!
Hadi geçmiş olsun:) Bu arada suskunluğumuz bayağı bir uzun sürdü, ama olsun:)

baş harfi "H"

Aydın'dan  dönerken Enver Amca' ya demiştim ki: Bu akşam Trabzonspor' un maçı var. Eğer alırsak sana telefon açacağım ve " KAZANDIK" diye bağıracağım, bak görürsün.

Orada neredeyse herkes fenerliydi. Ben de onları " TRABZON, TRABZON, TRABZON DA TRABZON!" diye gıcık etmeye bayılıyordum:)
Anlayın işte, gidiyorum diye bu fırsatı kaçıramazdım.

Otobüste İpod' umun interneti çalışmıyordu, ben de meraktan çatlıyordum. Derken babam aradı. Farkettiğimde annemin tepesine binmeye başladım, maçı sorsun diye.

- 1-0. Trabzon kazanıyor.
- Vay be... Kim attı kim?
- Henrique atmış.
- Anlamadım?

Kalem kullanmadan eline " H " yazdı. Devamını da getirecekti, ama bu sefer anlamıştım. Bir " Oh! " çektim ve sırıtmaya başladım:)

Anladınız mı şimdi, Trabzonspor sevgimi? Çünkü onlar benim kahramanım da ondan...
Ama bir tanesi var ki, onu daha çok seviyorum.
O kim mi, bilmiyorum ama baş harfi H...

Trabzonspor Zuhal Yardım' ın gittiği hiç bir maçı kaybetmedi:)

Başlık gazete manşeti gibi olmuş değil mi? Ne de olsa soyadımız YARDIM. Büyütülecek bir şey değil, görevimizi yaptık sonuçta:)
Hem de 9-0' lık bir yardım...

Trabzonspor kendi sahasında rekor kırarken, ben de rekorumu çoktan kırmıştım. Maça annemi de getirmeyi başarmıştım:) İlk önce atılan gollere normal tepki verdi. Sonra öyle bir noktaya geldi ki, sadece gözlerini devirmekle yetindi:)
Hatta bir ara korktum, beni geçecek diye. Çok hoşuna gitmiş de:)

Manisaspor Teknik Direktörü "Neden bu kadar attılar?" demiş. Aynısını ben de diyorum. 2010-2011 sezonunda "Trabzon kümeye" diye bağırmış olabilirler, ve ya şikeye karışmış olabilirler. Ama sizin alacağınız varsa bizim de kalbimiz var. Ve inmek üzereydi. Kalbimiz tekledi, tam 9 kere.
Bu arada tabii ki şaka yapıyorum, bu bloğu açma nedenlerimden biri olarak... Ama yine de 90 dakikalık kriz yaşadığımı itiraf etmeliyim:)

Sen hiç gittiğin ilk maçta, sezonun tarihine tanık oldun mu? Ve ya gittiğin tüm maçları almaları yüzünden, kendini "Uğur Böceği gibi hissettin mi?
Ben hepsinden de tattım. Çok heyecanlıydı...

Bu arada maça annemle gittiğimi söylemiştim ya? Belki YARDIM güçlerimiz buluşmuş ve Trabzonspor' a malum olmuştur ha? Belki de futbolcular o yardımcı havayı sezdiler.
Ya da çok daha basit bir açıklaması vardır. Ayağımız uğurlu gelmiştir altı üstü:)