Baby Done

Tam "İnsanlar plan yaparken hayat gülermiş..." filmi:)

Macera ruhlu bir kadın hamile kalırsa? Halihazır da ağaç budayan ve yarışma için yurt dışına çıkma planı olan biri son dakikaya kadar kaçmaya mı çalışır?

Ya da uslu uslu çocuğuna kavuşacak günü bekler?

(İtiraf ediyorum, son cümleyi sırf bu resmi koymak için yazdım:)

Belki de, Harry Potter'in Neville'ini alıp film çekerler...

Voleybol Günlüğü

Son günlerde yaşadığım gelişmeleri ve bunların voleybol dünyasını (!) nasıl etkilediğini anlatacağım.

1) Akıllı televizyon aldık.

2) Eski televizyon tabii ki hala bizde ve Dünya Kulüpler Voleybol Turnuvası'na denk gelmesi çok güzel oldu. Önceden de izleyebiliyordum ama temsilcilerimizin aynı gün içinde  oynayacağı maçları kesintisiz izleyebileceğim için çok sevindim.

3) Avrupa maçlarının verildiği S-Sport 1 ve 2 kanalları eski televizyon da yok. Onları ana televizyon da izlemeye devam... 

4) Sultanlar Ligi maçlarından 1 ve ya 2 tanesi Trt Spor Yıldız'da verilmesi haricinde Fb ve Gs Tv kanallarında verildiğini keşfettim. ( Her hafta mı bilmiyorum, takipteyim)

5) Mesela bugün maç vardı ama işe bakın ki Gs Tv, ne yeni ne eski televizyon da var... (İkinci sayfaya geçiyoruz.) Bir süre umutsuzluğa düştüm, hafta da en az 2 maç izlemek harika olurdu... Sonra aklıma akıllı televizyonun Youtube'si geldi; Misli.com'da bütün maçlar mevcut ama gözlerim bozuk olduğu için dizüstü bilgisayarın küçük  ekranından izlemek istemiyordum, artık rahatça izlerim:)

Belki de bu yüzden 'Akıllı Televizyon' diyorlar:)

Sezonun Ilk Kupası

Geçen sezon 5'te 5 yapan takımdan ayrılıp, yeni takımıyla çıktığı ilk maçta kupa kazanmak:) Çoğu maçta Vakıfbank'ın rakibi Fenerbahçe'ydi bir de... 

Ne diyeyim, Allah herkese Meryem Boz şansı versin:)

Butter

Phil ve kareli gömlekleri iş başında:)

Modern Family'nin Phil'inin gönlü kaymaya meyilli olsa  da, (Özellikle kayınvalidesı Gloria'ya karşı) karısı Claire'a hep sadık oldu. Burada ki elaman ise ilk kavga da karısını  aldattı. Hayııır, sen Phil değilsin!

Modern Family'nin ilk sezonunda Gloria'nın güzelleştirdiği konuk oyuncu burada oynuyor.

Tereyağında heykel yapıldığını ilk bu film de gördüm. Ben de alçı tozuyla taş yapıyorum, nasip olur da buraya da koyarım:)

Pazartesi Sendromu:)

Yaratılan evren güzel, 7 karakter 1 kişi... Hayır, çoklu kişilik bozukluğu değil; tek çocuk yasasının hakim olduğu bir dünya. Yani bu ne demek; usta oyunculuk, kurgu demek...

Zuhal beni izlesin demek:)

Hani bir film izlersiniz, ayılıp bayılırsınız ama durulunca "O kadar da güzel değilmiş..." dersiniz biraz da hayal kırıklığıyla... Bu film o duyguyu sonuna kadar yaşatır.

"Madem çocuk sayısı 7, haftanın günleri olsun hadi." diye şansımın yaptığı iğrenç bir espriyle başlıyorum:)

Bence o kadar sıkı düzene gerek yoktu; zaten bir isimle kayıtlılar, biri evdeyken diğeri çıkar. Çocuk bu sonuçla, bağlasan durmaz:) 

Okul durumu da çözülürdü, ek ders vs... Hele hafta sonuna denk gelmiş talihsizler varken.

Senin gibi sarı:)

Olmayan fizik bilgiyle demek istiyorum ki; 50 kilo civarı ağırlığında, son sürat atlarken bir kurşun kısa düşmene sebep olmaz. 

Ama film bu, olur öyle şeyler...

Friday, madem gaz dolu eve girip bomba hazırlayacak kadar cesur: "Ben sizin gibi değilim" konuşmasını kim yer ha, kim yer? İfşa olmuşsun ayrıca, ne veri silmesi?

En gereksiz ölüm ve en sevdiğim karakter sen oldun Friday...

Kavga sahnesinde aynı kıyafeti bulma mantıksızlığına girmeyeceğim, kimin öldüğü yakın çekimde bariz belliydi. Aynı saç tipli kardeşiyle etseydi münakaşasını...

Bütün bu tutarsızlıklardan sonra yeniden izler miyim, soru işareti ama görünce gülümserim, o ayrı:)

Gifleri koyarken bile izleyesim geldi:)

Keşke 30 Olsam

Jenna'nın tek bir dileği vardır, bir an önce büyümek ama Jennifer Garner olmayı o bile hayal etmemiştir eminim:)

Her ne kadar hevesli olsa da yetişkin olmaya bir gün de alışamaz tabii; çocukların höt höt yürüyüşünü, patavatsızlıklarının altından başarıyla kalkmış Jennifer Garner. Başı sıkıştığında yaşıtı alt kat komsusu ve arkadaşlarıyla dert yanması da cabası:)

Tom Hanks'ın Big'i kadar olmasa da hadi sen de iyisin...

Bir Kayboluş Hikayesi

Yer, Amasra. Yıl, bilmem kaç?

Annem ve ben, bir önce ki gün yaptığımız kötü geçen araba yolculuğu sonucu toparlanmak için ilk gün pansiyon da kaldık, babam ve ablam ise önden gezdiler. Ertesi gün de annem, ablam, ben çıktık. Ablam rehber edasıyla hızlı hızlı yürüyor ve Serebral Palsi'li ben de annemle yavaş yavaş gidiyoruz. Istikamet: Barış Akarsu Parkı.

Önce Kimera Köprüsüne gittik, sonra adını bilmediğim bir yere. Benim yön duyum iyidir ama demin dedim ya; bir hızlı bir yavaş, bilmediğimiz yer, hava da sıcak... Beynim çalışmayı bıraktı, kendimi büyüklerime teslim ettim.

Aynı yollardan geçtiğimi fark ettim, aynı insanları da görüyorduk. Bir de öyle gittikçe güzel yerlere rastliyor, geziyorduk. Tatilci kafası:) Sonra ise macera devam; aynı insanlar, aynı yollar, aynı tabelalar... Haritaya göre parkın dibindeyiz ama bulamıyoruz ki! 

Biraz daha denedikten sonra gururu kırıp (!) yoldan birini çevirip parkın nerede olduğunu sorduk. Ne dese beğenirsiniz? (İşitme engelli bendeniz hayal gücümle yazıyorum.) "Tam arkanızda"

Arkamı döndüğümde ise, Barış Akarsu'nun heykel suretiyle karşılaştım! (Lafın gelişi, heykel denize dönük.)

Yana yıkıla ararım seni...

Hatıra niyetini aşıp çeşit çeşit fotoğraf çekilenleri anlamayan ben, yapılacaklar listemin bir maddesini çıkarmanın heyecanıyla hayatımda ilk defa kendi isteğimle çekildim bir selfie:)

Bir daha gider miyim, yine kaybolurum bile:)